Niet vergeten

Vorige week gingen we naar een optreden van Ernst de Corte, de zoon van Jules. In een zeer onderhoudend programma kwamen veel van de liedjes van Jules de Corte aan bod. Maar hij schreef er ruim 3000, dus allemaal horen was onmogelijk.

In de jaren 60 en 70 was Jules de Corte vaak op radio en TV te horen. Een herkenbare stem, mooie teksten, waarbij Jules zichzelf begeleidde op de piano. Maar vaak ook met arrangementen van anderen.

Jules de Corte overleed in 1996 en zijn teksten raakten een beetje in de vergetelheid. Dat is zonde, want wie er vandaag naar luistert, krijgt het gevoel dat ze nog maar kort geleden geschreven zijn. Ze zijn nog steeds beklemmend actueel, to the point.

Het publiek luisterde, net als wij, ademloos en herkende veel van de liedjes. En natuurlijk werd aan het eind “Ik zou wel eens willen weten…” meegezongen.

Een voorstelling van DeCorte en consorten is nog in meerdere theaters te zien. Je kunt het vinden op de speellijst op de website.

En omdat muziek niet alleen op maandag mag, maar op alle dagen kan, vandaag Jules de Corte met “van goede wille”

Bron: YouTube / Izak Boom | als de clip niet start, dit is de link

Maandag met muziek

Net als voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met melodieën die vrolijk maken, je ontroeren, waarom je soms om moet lachen of die je zo raken, dat je even stil moet gaan zitten. Modern, een beetje klassiek, uit de jaren van mijn jeugd, songs van nu of strepige opnames uit de oude doos. Kortom, van alles wat en hopelijk voor elk wat wils.

Nog even kom ik terug op Internationale Vrouwendag. Want hoewel we hier in Nederland al best een heel stuk zijn opgeschoten met de vrouwen emancipatie, zou het best elders in de wereld nog veel beter kunnen. Daarom zingt Coby Schreiner “Er is een land waar vrouwen willen wonen”.

Als de clip niet start, dit is de link

Emancipatie

Vandaag, 8 maart, is het Internationale VROUWENDAG. Eigenlijk idioot dat daar een speciale dag voor is. Vrouwen maken toch de helft uit van de wereldbevolking. Maar mannen hebben nog al eens de neiging hun rol belangrijker te maken en vrouwen en hun werk over het hoofd te zien. Niet zelden werd een uitvinding van een vrouw moeiteloos overgenomen door een man. Die dan met de eer ging strijken.
Maar er zijn een aantal uitvindingen waar vrouwen wel krediet voor krijgen. En zeker niet de simpelste zaken werden door vrouwen uitgevonden.

Stephanie Kowlek (Bron: Google fotos / Forbes)

Stephanie Kowlek, een chemicus, vond Kevlar uit, een supersterke vezel, waarvan van alles gemaakt kan worden.
Zij bedacht daarnaast ook dat die vezel uitstekend gebruikt kon worden in textiel en vond daarmee het kogelvrije vest uit.

Marie Curie / Bron: Wikipedia

Natuurlijk mag Marie Curie in deze opsomming niet vergeten worden. Met eindeloos geduld en toewijding ontdekte zij de radioactiviteit. Dankzij haar vondst is er enorme vooruitgang geboekt bij het opsporen van ziektes en de genezing ervan.
Jammer genoeg hebben mannen diezelfde radioactiviteit gebruikt om er afgrijselijke wapens mee te maken.

Grace Hopper / Bron: Wikipedia

En wie meent dat computerprogramma’s en computertalen bedenken voorbehouden aan mannen is, vergist zich.
Grace Hopper nam in de oorlog dienst, hoewel eerst afgewezen, bij de Amerikaanse marine en bereikte de rang van admiraal. Maar na de oorlog specialiseerde Grace Hopper de computertaal COBOL, die ook nu nog in gebruik is. Zij schreef daarvoor het eerste computer handboek.

Er zijn natuurlijk nog heel veel meer vrouwen die een stempel op deze wereld hebben gezet.

Juist vandaag zette ik deze vrouwen graag in het zonnetje.

Collage (8)

Conny van Connysquilts lanceerde een nieuwe uitdaging. Ze vroeg ze om drie woorden te sturen, die als uitgangspunt zouden dienen van de collages. Wie wilde meedoen en twaalf weken lang een collage maken? Ik reageerde meteen.

Voor de 8e collage waren de woorden beige – kris-kras – ijsvogel – gouden boekjes en pastoor.

Beige papier zat niet in mijn voorraad, maar maakte ik met roomwit en wat passende kleuren distress inkt. De ijsvogel was niet zo’n probleem, die vond ik op internet. Daar zocht ik ook naar de gouden boekjes en kwam natuurlijk terecht bij blogvriendin Bertiebo, die een verzameling van deze boekjes heeft en er vaak over schrijft. Maar het zou te gemakkelijk zijn geweest om haar plaatjes te kopiëren en uit te printen. Het was wel een handige leidraad naar wat echt oud en nieuw

Als niet katholiek kwam ik te laat tot de ontdekking dat kapelaan Oderkerke geen pastoor is. Maar toch gebruikte ik zijn plaatje. Misschien is hij het later toch nog geworden…? Het kriskras is terug te vinden in de lijntjes die ik op het papier maakte. En zo kwamen de plaatjes toch allemaal bij elkaar tot een soort van geheel.

Ben je ook benieuwd wat de anderen er van maakten? Dat is allemaal te zien bij Conny, dus klik even hier.

Maandag met muziek

Net als voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met melodieën die vrolijk maken, je ontroeren, waarom je soms om moet lachen of die je zo raken, dat je even stil moet gaan zitten. Modern, een beetje klassiek, uit de jaren van mijn jeugd, songs van nu of strepige opnames uit de oude doos. Kortom, van alles wat en hopelijk voor elk wat wils.

Paul Simon schreef een song: Rene and Georgette Magritte with their dog after the war. Een song over de kunstenaar en zijn vrouw. Een inkijkje in een surrealistische wereld.

Als de clip niet start, dit is de link

Wat is het nou…

Bron: Instagram / Forestmachinemagazine

Ik vind dit een super leuke foto en heel knap gemaakt.

Degene die dit maakte, had heel veel fantasie, behoorlijk wat tijd en was ook nog eens handig.

Maar al blog schrijvend bekroop me de gedachte dat het een met AI gemaakt plaatje zou kunnen zijn.

Maakt de fantasie niet minder, maar dan kijk ik er toch met ander ogen naar.

Want is het nou echt, kunst of kunstmatig…?

Maandag met muziek

Net als voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met melodieën die vrolijk maken, je ontroeren, waarom je soms om moet lachen of die je zo raken, dat je even stil moet gaan zitten. Modern, een beetje klassiek, uit de jaren van mijn jeugd, songs van nu of strepige opnames uit de oude doos. Kortom, van alles wat en hopelijk voor elk wat wils.

De hele ploeg is gaan skieën, maar dat ging niet helemaal goed. Dan maar een beetje improviseren bij het optreden. Maar “always look on the bright side of life” zeggen en spelen de The Gypsum Kings.

Als de clip niet start, dit is de link

Maandag met muziek

Net als voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met melodieën die vrolijk maken, je ontroeren, waarom je soms om moet lachen of die je zo raken, dat je even stil moet gaan zitten. Modern, een beetje klassiek, uit de jaren van mijn jeugd, songs van nu of strepige opnames uit de oude doos. Kortom, van alles wat en hopelijk voor elk wat wils.

Vandaag een filmpje over drie kleine vogeltjes, gezongen/verteld door Bob Marley. Goed voor een opkikker van ons humeur of een glimlach op ons gezicht.

Als de clip niet start, dit is de link

Etiquettes

Geen blog over hoe het allemaal wel of niet moet in het dagelijks verkeer. Maar een verhaaltje over etiketten voor een speciale drank en een bijzondere plek.

Bron: Google foto’s / www.artdevivrealachampenoise.com

In een uitzending over de Champagnestreek, die wij bekeken via TV5, zag ik een stukje van een enorme bibliotheek met honderden laatjes in Epernay. Daarin lagen meer dan 10.000 etiketten van champagneflessen. Netjes gerangschikt en gesorteerd of geplakt in respectabele boeken.

Natuurlijk heeft elk champagnehuis voor elke wijngaard een eigen etiket. En daarboven zijn er diverse gelegenheden waarbij een “eigen champagnemerk” gepresenteerd kan worden. Van enorme festiviteiten van de Franse regering, tot wat bescheidener feestjes van welgestelde particulieren.

Bron: Google foto’s / www.artdevivrealachampenoise.com

Wil je dan een flinke hoeveelheid champagne serveren, kun je daarvoor je eigen etiket laten ontwerpen, printen en op de flessen laten plakken. Er zullen we minimale hoeveelheden geëist worden. Zoiets doe je niet voor 3 flessen, lijkt me.

Maar Fransen schenken veel vaker een glas champagne dan wij Hollanders. In Frankrijk is bijna elke gelegenheid geschikt om een glas champagne te heffen.

Alles in keurige houten laatjes, met fraaie emaille jaartal-bordjes. En dan die duizenden echte mooie etiketten, die de geschiedenis levendig houden. Op de ene of andere manier vond ik dat heel erg leuk.