Zomaar een foto, zonder verhaal. Want hier kan ik niks bij verzinnen.
Maar toch wil ik de foto laten zien, omdat hij me ontroert.
De monnik, slecht ter been en worstelend met een onafzienbare trap.
De kleuren, de lijnen…. Het past helemaal in het plaatje.
Mooi, ondanks alles, gewoon mooi!
Het werd gemeld op Nu.nl en dus zal het wel waar zijn. Maar geloven kan ik het eigenlijk niet.
Want we worden bijna elke dag gewaarschuwd voor schadelijke microplastics. En dan zouden ze nu voor astronauten koekjes hebben gemaakt uit plastic petflessen.
Op het plaatje lijken het net echte koekjes en volgens het verhaal smaken ze zelfs “als vers gebakken” en hebben ze een vanillesmaak. Nou lijken astronauten me sowieso niet al te fijnproeverig. Die slurpen hun eiwitrijke prutjes toch wel gehoorzaam op, lekker of niet.
Nou ja, de voedselindustrie kan meer dan we denken en de menselijke smaak laat zich vaak bedotten. Als het kraakt en ook nog enigszins een smaakje heeft, zal de consument niet lang meer wachten met het toch eens een keertje proberen.
En voor het hier in de supermarkt ligt zal nog wel een tijdje duren. Maar mij krijg je niet aan dit soort kunstvoedsel.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Vaak denken we over vertrekken, naar een warm en zonnig land, naar nieuwe avonturen, verre en onvermoede uitzichten. We weten zeker dat heimwee niet toe zal slaan. Maar als we er dan eindelijk zijn, dan denken we terug en voelen we een heimelijk verlangen.
Conny Stuart vertolkt die zoete pijn in “Wat voor weer zou het zijn in Den Haag?” Een lied van Annie M.G.Schmidt en Hanny Bannink.
Anne van dit blog bedacht iets nieuws, een Foto Bingo. Niet met nummers maar met dertig hokjes voor allerlei foto’s. Genoeg om meer dan een half jaar foto’s te laten zien.
De keuzevolgorde lijkt willekeurig en startte afgelopen vrijdag met het onderwerp “bloemen”. Meedoen mag, maar er is niks verplicht. Saturnein is niet van de stress.
In week twee is het onderwerp “Typisch ik” en dat is best een lastige. Hoe typeer je mij nou het best? Ik hou er niet van gefotografeerd te worden, dus mezelf in allerlei situaties wordt het niet.
Maar er zijn wel dingen die ik graag doe. Koken, bakken, kaarten maken en doosjes voor kleine en grotere cadeautjes. Bloggen natuurlijk, dat mag ik niet vergeten. Vroeger had ik hier ook naaien en kleding maken bijgezet, maar dat is over. Ik speel graag spelletje en al meer dan 8 jaar elke dag hetzelfde.
Hieronder een kleine greep uit wat ik zoal “Echt iets voor mij” zou betitelen.
Waar precies ik deze uitspraak vond weet ik niet meer te achterhalen. Het zal ergens tijdens een vakantie in het noorden zijn geweest.
Zomaar gefotografeerd, gedacht “daar maak ik een blog van” en toen weer vergeten.
Maar op zoek naar wat foto’s opnieuw ontdekt. En zo’n uitspraak is niet aan tijd gebonden.
Wie de tafel dekt, wie kookt, wat er ook ter tafel komt, het maakt niet zoveel uit. Als het maar met liefde gebeurt.
Dus is het uiteindelijk toch een blogje geworden.
Koning Charles, zelf ook al niet meer een van de jongsten, was vorig jaar al op bezoek bij mevrouw Ethel Caterham. Zij vierde toen haar 116e verjaardag. Afgelopen week werd Ethel zelfs 117 jaar.
Hoe moet het zijn om zo oud te worden? Daar kun je je toch geen voorstelling van maken. Zelf ben ik nu 77 en zou dan in principe nog 40 jaar verder kunnen. Als ik gewoon door blijf ademen en mijn hart door blijft kloppen. Ik ambieer het niet.
Ik heb geen doodswens, maar besef wel dat het leven op een dag ophoudt. Voor sommige mensen komt de dood te vroeg. Maar 117 jaar lijkt me gewoon te lang op deze aarde.
Wat heeft die vrouw allemaal meegemaakt….? Crisis op crisis, wereldoorlogen, ontwikkelingen van paardentram naar hogesnelheidstrein, van luchtballon naar vliegtuig, van kroontjespen naar computerspel, het zinken van de Titanic, eigenlijk veel te veel om op te noemen.
Ze heeft haar man al meer dan 50 jaar overleefd, verloor haar twee dochters. Misschien breekt ze zelfs wel het record van de Française Jeanne Calment, die in 1997 overleed toen ze 122 jaar en 164 dagen oud was.
Ontelbare malen is de stad Parijs al vereeuwigd. Geen wonder dat er dan ook een poster van deze stad in onze kalender zit.
En ja, wat zou een poster van Parijs zijn zonder Eiffeltoren?
Op hoeveel lijstjes zal een reisje naar Parijs geschreven staan? Er is zoveel in die stad te bekijken: mooie pleinen, prachtige musea, gezellige terrasjes, schaduwrijke parken en kunstuitingen in alle mogelijke vormen.
Maar ook gewoon zitten op één van die vele terrasjes en de wereld aan je voorbij laten gaan. Het liefst natuurlijk in amoureus gezelschap, want Parijs is ook de stad van de liefde.
En dan ’s avonds samen eten. Gewoon, niks bijzonders een glaasje wijn en een sandwich. Of juist uiterst chique, met kreeft en champagne.
In Parijs kan alles.
Ik beloofde gisteren een recept voor een simpele maaltijdsalade van bietjes. Dit is het:
Voor 2 personen:
300 gram gekookte bietjes, in blokjes
125 gram gerookte spekjes, uitgebakken
1 sjalotje, fijn gesnipperd
1 bosui, in dunne ringetjes
75 gram feta, verkruimeld
350 gram gekookte aardappelen in plakjes of in blokjes
peterselie en basilicum, gehakt
3 eetlepels olijfolie
1 eetlepel citroensap
peper en zout
eventueel een handje gehakte walnoten
Meng de bietjes met sjalot, bosui en de kruiden.
Maak een dressing van de olie, citroensap en peper en zout en meng met de bietjes.
Meng de aardappelen er door en eventueel de walnoten.
Voeg op het laatst de feta toe, zodat die nog wit blijft.
Je kunt de salade lauwwarm of koud serveren.
Bietjes vind ik heerlijk. Nou ja, ik moet zeggen de laatste jaren. Daarvoor konden ze me niet zo bekoren.
En ik weet wel hoe het komt. Want toen ik in 1953 moet kuren in het Zeehospitium van Katwijk, herinner ik me een dag waarop we bietjes aten. Hoe de verpleegsters de kinderen drilden om het eten ook op te eten, beschreef ik in dit blog.
En heus, het eten was er beslist goed, maar die bietjes….! Ieuw, die smaakten gronderig. Ik gruwde ervan. Ondanks alle dwang wist ik alles achter mijn kiezen te proppen, zodat ik het op de zaal uit kon spuwen.
Later, als huisvrouw, vond ik het nogal een werk om ze te koken. Alles, ook de lucht uit de pan, het schillen, zo glibberig en die rare rooie handen. Het maakte dat het eten van die groente me soms tegenstond.
Maar nu koop ik regelmatig biologische bietjes, gekookt, geschild en vacuüm verpakt. Alleen nog even checken op harde stukken, want die moeten beslist weggesneden worden. En morgen geef ik een bietjes-recept, dat ik laatst maakte.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Zo nu en dan doen we het allemaal, oude foto’s bekijken. Van hoe we toen waren, met wie, met wat… Hoe jong we er uitzagen en hoe klein de kinderen waren. Hoe weinig groen in de tuin en och, hoe lang geleden.
Dat alles bezingt Jim Croce in “photographs and memories”
