Het is inmiddels een hele hype op Instagram en ook op Facebook. En door het algoritme krijg je als geïnteresseerde steeds vaker hele ladingen versgebakken zuurdesembroden te zien.

Ik wilde wel eens zien of mij dat ook zou lukken en deed een poging om een starter (zuurdesem) te maken. Dat lukte best. Maar het onderhouden ervan mislukte jammerlijk.

Later bestelde ik een starter bij een inmiddels bekende bakker. En daarmee kon ik al vrij snel aan de slag. Na een paar dagen kon ik deeg maken en bakken in een grote braadpan, die op internet “Dutch oven” heet.

Achteraf begrijp ik dat ik een fout soort meel gebruikte. Dat had geen volkoren maar gewoon tarwemeel moeten zijn. Het brood smaakte goed, maar leek wel een blok hout. Helaas, de volgende dag al niet meer weg te kauwen. De helft belandde in de gft-bak.

Toen bakte ik een wit brood. Dat werd best redelijk. Maar de korst was zo zo hard en dat zorgde voor problemen met een wat op leeftijd zijnd gebit. En zo’n harde korst beschadigt al gauw je gehemelte.

Mijn hulp vertelde dat zij al lang zuurdesembrood bakt en dat het uit die leuke “Dutch oven” wel een mooie maar ook een heel harde kost krijgt. Probeer het eens op een gewone broodplaat, adviseerde ze me. Ze gaf me aanwijzingen en ik begreep dat er nog veel te leren valt.

Inmiddels ben ik al weer een klein stapje verder. Ik bakte opnieuw een brood, inderdaad op de bakplaat. Lekker, maar nog niet goed gerezen en ook die korst was nog veel te hard.

Het wordt dus nog even gewoon bij de bakker in het winkelcentrum brood kopen. Maar -misschien- binnenkort een vervolg.