Geluk is de kunst een boeket te maken van de bloemen waar je bij kunt.
Dit gezegde was de koprol-puzzel van enkele weken geleden. En het is waar. Niet altijd geeft het leven je rozengeur en maneschijn.
Maar wie genieten kan van een veld vol klaprozen of paardenbloemen, ziet ook vast vaker de lichtpuntjes in het dagelijks leven.
Meestal ben ik erg geboeid door boeken over families in vroegere tijden. En ik liet me verleiden door het boekomslag met het poppenhuis. Het duurde wel even voordat ik in dit boek opgang kwam.
De familie in het herenhuis aan de Herengracht heeft betere tijden gekend. Maar door allerlei zaken zijn ze aan lager wal geraakt en houden ze nog slechts de schijn op. Van buiten straalt het huis rijkdom uit, maar binnen blijkt het kaal en leeg. Vrijwel alle bezittingen zijn verkocht, het is er koud en stil.
Er worden plannen gemaakt om Thea, de dochter, aan een rijke man uit te huwelijken. En dat is nou juist niet wat zij wil. Haar keuze is al gemaakt, maar past niet in wat de familie wil.
Langzaam maar zeker komt je vanzelf achter de vele geheimen die er spelen. En zo raakte ik toch geboeid door het verhaal. Een verhaal over intriges, verhoudingen en zaken die verborgen moeten blijven.
Bij het opruimen van mijn boeken kom je natuurlijk ook oude bekenden tegen. Boeken die we vaker lazen, die een diepe indruk bij ons achterlieten en de boeken die door de tijd heen altijd weer gepakt worden.
Zoals “Jip en Janneke” van Annie M.G. Schmidt. Ontelbare malen heb ik het voorgelezen. Want onze waren nog maar een paar maanden toen we al elke avond uit dat boek voorlazen.
Ondanks al die keren bleef het redelijk netjes. Ik had het dan ook buiten bereik van hun kinderhandjes gehouden. Dit was en bleef het voorleesboek.
En wat ontdekte ik bij een HEMA-bezoek? Dat zelfde boek, in vrijwel ongewijzigde uitvoering. Er lagen stapels, geflankeerd door de Takkie en Siepie, de hond en kat van Jip en Janneke.
Heerlijk om te zien dat deze tijdloze figuurtjes nog steeds de kinderkamers bevolken.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Vandaag viert de koning zijn verjaardag en met hem de koningin en de verdere familie. Hoe zou het zijn om koningin te zijn?
Liedjes over een koning kon ik zo gauw niet vinden, maar Helen Shapiro bezingt een “Queen for tonight”. Zou dat lang genoeg zijn?
We stapten de zaak binnen, op zoek naar een kopje koffie. Misschien iets erbij of straks een broodje. Maar meteen na binnenkomst beseften we dat dit niet de juiste keuze was.
Een keurige dame verwelkomt ons hartelijk, neemt meteen onze jas van onze schouders en leidt ons naar een tafeltje. We kijken even rond. Alles nieuw en keurig en dan valt ons oog de klandizie in de zaak.
Voornamelijk zakenlui, heren in strakke pakken met glimmend gepoetste schoenen. Dames in nette robes, mantelpakjes en elegante pumps aan de voeten.
Maar ja we zitten nu eenmaal en inmiddels zwiept de regen tegen de grote ramen. Het is hondenweer!
Dus bestellen we koffie en daarna een “lichte lunch”. Een fraaie menukaart wordt aangereikt en de ober somt op wat voor mogelijkheden er zijn. Wat ziet het er allemaal heerlijk uit.
Meer mensen komen binnen, ook allemaal keurig gekleed en geschoeid. Ik ontwaar zelfs een paar lakschoenen en schuif mijn stevige sneakers onder tafel. Ook Leo voelt zich minder op zijn gemak, al herinnert hij zich vroegere tijden. Toen hij voor het bedrijf met dit soort lui onderhandelde in strak pak met stropdas.
De bediening was vriendelijk en efficiënt, het eten heerlijk, de rekening niet al te gepeperd. Dus we hebben niks te klagen. Maar oh, wat voelden we ons “underdressed” en slecht op ons gemak.
Niet veel schrijfinspiratie, dus vandaag dan maar een plaatje van het grote wijde web.
Een mooie blauwe deur, met daarvoor een gewone fiets.
Geen racefiets, geen fiets voor verre afstanden, misschien wel alleen een fiets om mooi te staan stralen. Een beetje oud en gammel, maar met manden vol gezellige bloemen.
Een fiets waar je bijna niet aan voorbij kan lopen, die je aan het (glim)lachen maakt.
Dus toch niet helemaal een gewone fiets…..!
Ik heb al heel wat kookboeken opgeruimd, maar dit kleine boekje blijft op de plank staan. Het is al jaren oud.
Het zijn simpele recepten voor groentes, soep of pap. Leo kocht het bij De Slegte, want hij wilde na kunnen kijken hoelang iets gekookt moet worden.
Niks van wat nu “in” is er in te vinden. Geen avocado, quinoa of pokebowl, maar wel boontjes, bloemkool, aardappelen en havermoutpap en… rabarbermoes.
Want dat maakte ik gisteren. Vroeger werd daar krijt aan toegevoegd….? Waar zou je dat tegenwoordig kunnen kopen?
Nou, zonder dat ingrediënt smaakte het ook heerlijk. Wel ging er gewoon suiker in. Minder dan in het recept, want dat pas ik dan wel aan.
Griekenland was het onderwerp op onze kalender.
Daar hebben wij goede herinneringen aan. Al diverse keren vertelde ik over de reis die wij helemaal aan het begin van onze relatie maakten. En ook later gingen we nog regelmatig terug naar Griekenland. Met zijn mooie stranden, heerlijke zon en geschiedenis.
We bezochten de Akropolis, Sparta, Delphi en Knossos. Onze huwelijksreis ging naar Kreta en latere jaren lagen we te bakken in de zon op Zakynthos.
De poster van deze maand is vrij bekend, de spierwitte huisjes en blauwe zee van Santorini. Maar ja, daar waren we nou net niet.
Vrijwel alle boeken van Annejet van der Zijl heb ik gelezen en dat zijn doorgaans geen dunne boekjes, maar variëren van stevig formaat tot dikke pil.
Ik verwachtte dan ook weer een flink boek in de bieb aan te treffen. Maar nee, ditmaal was het een klein vierkant en handzaam boekje.
Annejet vertelt hier geen historisch verhaal, maar verhaalt over een lastige periode in haar leven. En hoe ze de weg terug naar levensvreugde en plezier hervond.
Een boekje dat ondanks zijn kleine formaat me toch veel deed. Want je hoeft geen grootse daden te verrichten. Rustig wandelen, de natuur tot je door te laten dringen en ervaren dat het eeuwige ritme van de seizoenen helend kan werken.
Ik vond het een fijn boekje en las het nog een tweede keer.
Nou ja, blauw, een beetje paars ook wel, zacht lila misschien. Maar dat doet er niet toe, de plant heet “Blauwe regen” en zijn dure naam is “Wisteria”.
De plant in onze tuin heeft al vanaf het begin jaarlijks gebloeid en nu staat ze weer te pronken met dikke trossen bloemen, hangend in en over de pergola.
Een dode, oude appelaar staat er naast en houdt nog wat andere takken in de lucht.
En wij, wij bewonderen dit uitbundige vertoon. Want het duurt altijd maar even.
Dagelijks dus lekker genieten van de bloemenpracht.
