Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een ouwetje, Louis Prima, die “Buona Sera” zingt en Bianca en Nils swingen daarop de sterren van de hemel. Dus wie zin heeft, dans even met ze mee!
Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.
Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.
En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.
Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.
Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.
Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.
Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉
Nee, ik weet echt niet of deze deur nou al jaren deze kleur heeft of dat een enthousiaste Oranje-aanhanger de verfpot heeft gehanteerd.
Maar ergens in Den Haag ontdekte ik hem en ja, dan moet ik zoiets wel fotograferen.
Hij sprong eruit en was niet te missen. Andere deuren daar hadden wat bescheidener kleurtjes.
Ook netjes hoor, maar niet zo in het oog springend en zeker een stuk neutraler.
Misschien loop ik er nog wel eens langs en kan ik zien of het alleen voor het voetballen was of dat de bewoner gewoon “iets anders” wilde.
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
Met een hoofd als een zeef vergeet ik natuurlijk weleens een blogje te maken. Een tijdje later lijkt het dan inmiddels een achterhaald onderwerp.
Maar toen ik bij Emie las over het museum in Rijswijk herinnerde ik me dat ik nog over de museumwinkel daar wilde bloggen. Die museumwinkel is gewoon erg leuk. Met een heleboel “anders dan anders” dingen, mooie kaarten en leuke hebbedingetjes.
Elk museum heeft wel zo’n winkel, maar het assortiment is er niet altijd even interessant. Maar dus wel in Rijswijk. Dus als je er toch in de buurt bent, stap even binnen.
Zoek je iets voor fervente tuiniers dan vind je vast wel iets van je gading, al is het maar een klosje bindtouw. Maar je kunt er ook terecht voor prachtige, leuke of originele postkaarten.
Deze kocht ik er ook. De spreuk erop past wel in onze onrustige wereld. Misschien stuur ik hem wel eens aan iemand, misschien blijft hij voor altijd in mijn la.
In het Maritiem Museum draait een tentoonstelling over maritieme vrouwen, want die wereld lijkt alleen uit mannen te bestaan. Maar wie verder kijkt, ziet dat ook talloze vrouwen hun deel van de taken vervullen. Aan boord, maar ook op de kade, in de haven en op kranen. Letterlijk van hoog tot laag.
Deels is dat te danken aan de emancipatie, maar ook in vroeger tijden werkten heel veel vrouwen mee.
Ze waren reder, scheepsbouwer, eigenaar of voeren mee aan boord en verrichten daar diverse hand-en spandiensten. Sommigen waren zelfs piraat.
Niet alle vrouwen werden beroemd, maar Kenau Simons Hasselaar kennen we allemaal. Al werd haar naam jammer genoeg later een scheldwoord.
Aan al die vrouwen wordt in de tentoonstelling een eerbetoon gebracht. Allemaal weerstonden ze vooroordelen en belemmeringen, maar hielden stand.
En nu, een vrouw aan de top van een scheepswerf? Ja zeker, Thecla Bodewes leidt het familiebedrijf na de dood van haar vader en vertelt haar verhaal in een filmpje.
Ook is er aandacht voor de zeemansvrouwen. Zij hielden het huishouden hier draaiend terwijl hun mannen ver weg de oceanen bevoeren. Nu is er goeie communicatie mogelijk, maar vroeger kregen zij maar mondjesmaat bericht van hun man. En op hun beurt moesten die weer soms maanden wachten op een verse brief.
Leuk om eens een kijkje te nemen. De tentoonstelling loopt nog lang door, tot in de zomer van 2027.
Dat geel een van mijn lievelingskleuren is, daar maak ik geen geheim van. Jaren geleden kochten Leo en ik ons servies, destijds in Canterbury. En ja, dat was geel en van zwaar aardewerk, maar nog steeds in gebruik.
Tijdens een bezoek aan de tuinen en het huis van Monet in Frankrijk zagen we ook prachtig geel servies op de tafel staan. We vielen er als een blok voor. Maar ja, toen we dergelijk servies in Parijs vonden, bleek de prijs een bezwaar.
Honderden guldens voor een bord… nee, dat zat er niet in. Het werd later een beduidend goedkoper soort bordjes. Voor een Euro per stuk, bij een dumpwinkel.
Geel is geen modekleur voor borden en schalen. Maar dit is toch duidelijk stralend geel. En gewoon in Nederland te koop.
Maar een servies gaan we natuurlijk niet meer aanschaffen. Gelukkig maar, want ook hier is de prijs een bezwaar. En jammer genoeg gaat er hier nogal eens een kopje of bord aan scherven, dus dat zou in de papieren lopen.
Maar mooi is het!!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Het blijft een actuele vraag, maar het antwoord is nog steeds niet gegeven. Dus blijven we ons, net als John Denver en Alexander Gradsky, afvragen “What are we making weapons for?”
Eigenlijk hoef ik hier niks aan toe te voegen, want het spreekt voor zichzelf. Of niet?
Er zullen altijd mensen zijn die menen zich een oordeel te mogen aanmeten over een ander.
Maar de beste verdediging tegen zulke types is gewoon jezelf blijven, niks aantrekken van wat ze zeggen.
Een aandoen wat je zelf het mooiste en beste vindt.
Soms wordt er ergens in een archief een pareltje opgediept. Zoals dit: Jules de Corte die “Wie in het Nederlands wil zingen” vertolkt.
Een heerlijke melodie en een sarcastische tekst, die vraagt om even rustig naar te luisteren.
Het is een fragment uit de eerste aflevering van een serie radioprogramma’s uit 1982, waarin Herman Stok interviews heeft met diverse mensen.
Wie nog meer wil horen, zoekt naar “De schatkamer van de Nederlandse muziek”of klikt op deze link.
