Ik verwachtte een flinke pil toen ik dit boek in de bieb reserveerde. Maar het bleek een klein boekje te zijn, dat met gemak op mijn handpalm past.
Er staan zo’n 100 spreuken en wijze woorden in, allemaal bedacht om het leven ietsje zonniger te maken en somberheid uit te wissen. Her en der zal ik er eens eentje plaatsen.
De foto’s zijn geen van alle mooi, maar geven een pagina uit het boekje weer.
Als de spreuk je maar wel doet (glim)lachen en de zon een beetje laat schijnen.
“Dit is het soort transport dat je niet eventjes op je wagen laadt. Hier gaat een heleboel overleg en berekening aan vooraf. En de chauffeurs moeten ook goed op elkaar ingespeeld zijn.” Zo wilde ik oorspronkelijk dit blog beginnen. Ik was er bijna ingetrapt.
In het Verre Oosten heb ik vaker ongelofelijke transporten gezien, met eigen ogen. En dus had ik in eerste instantie geen wantrouwen bij dit beeld. In tegendeel, ik hield bijna mijn adem in bij het zien van zoveel stuurmanskunst. Ik vond het een ongelofelijke foto van een ongelofelijk project.
En toen viel me iets op. Eerst stond er een groot plakkaat op het tunneldeel. Maar in het filmpje was dat was verdwenen. Ik zocht op de tekst van het plakkaat, maar nee, niks te vinden. En ineens ging me een lichtje op. Dit is geen foto van een geweldig transport. Nee, het is met allerlei truckjes en veel AI samengesteld.
Weer gefopt, verdorie…!! Wat kan een mens nou nog geloven…?
Dit kwam ik tegen op Facebook. Een lijst met regels die in het dagelijks leven zouden moeten worden gehandhaafd.
Maar hoezo modern leven? Dat zijn toch de dagelijkse basiszaken die we allemaal kennen?
Al op de lagere school leerde ik dat je je hand voor je mond moest houden bij het hoesten of niesen.
Ik leerde dat je mensen aankijkt en vriendelijk bent.
Dat je klopt voordat je ergens naar binnengaat en niet te luid praat in openbare gelegenheden. En je de rommel opruimt, als je die gemaakt hebt.
Het is toch vrij simpel… Waarom houdt iedereen zich daar dan niet (meer) aan?
Deze maand keken we op onze kalender naar Italië, naar de Amalfi kust.
Hoewel we vaker in Italië waren, bezochten we deze streek nou juist niet.
Maar we hebben er vaak over gelezen, vele afbeeldingen en foto’s gezien. Een deel van Italië met steile paden, schilderachtige straatjes, lieflijke dorpjes. Waar al sinds mensenheugenis gebouwd werd, want men wist ook in de oudheid schoonheid te waarderen. Met schitterende uitzichten, Napels in de nabijheid.
Eigenlijk zouden we er best nog wel eens een keer naar toe willen. Nou ja, wie weet!
Ergens in Den Haag zit een verdrietig kindje en wacht tot ze nou eindelijk eens hoort waar Beer is.
Beer is al een tijdje zoek. Is hij gaan wandelen toen het toneelstuk tegenviel? Of wilde hij even een luchtje scheppen? Had hij behoefte aan een wandelingetje in de buurt en is hij de weg kwijt geraakt?
Die zondag was het warm, maar nu giert de wind door de straten. En hij heeft geen jasje aan…
Beer, Beer, waar ben je nu? Wie ben je tegengekomen en nam je onder zijn hoede?
Och, wisten we het maar. Maar de beklemmende onzekerheid maakt ons zo verdrietig.
Voor diverse klussen hadden wij al eens een elektricien nodig. Zoals vorig week, toen onze TL-verlichting in de berging had het begeven. Die hangt hoog tegen een muur en kan alleen met een ladder bereikt worden. Een veel te gevaarlijk karwei.
Optimistisch dachten wij even alleen maar twee nieuwe TL-buizen te kopen. Maar dat kon niet meer. We moesten een heel nieuw LED-armatuur kopen. En dat aansluiten was natuurlijk helemaal geen optie meer.
Al vaker maakten wij gebruik van de diensten van Zoofy.nl. Zoofy is een organisatie, die vakmensen in heel Nederland coördineert. Zij werken zelfstandig, maar worden benaderd door Zoofy en kunnen dan worden ingezet voor kleine of grotere klussen in huis.
Dus stuurden we woensdagavond om kwart voor tien een bericht aan Zoofy. Of zij ons aan een elektricien konden helpen? Om kwart over tien diezelfde avond stond de afspraak voor vrijdagmorgen tussen 10 en 12 al gepland en wisten we er zou komen. Even voor de afspraak word je gebeld, zodat je weet dat het klopt.
Wij hadden gezorgd dat er ruimte voldoende in onze berging was en rond half elf stond de man op onze stoep. Hij had alles bij zich, boor, draad, schroevendraaiers. Gewoon een vakkundige man, die in no-time de klus klaarde.
Bij een kopje koffie regelden we de betaling. Dat gaat digitaal via een QR-code met je telefoon.
Geen gedoe, gewoon alles snel, efficiënt en netjes geregeld!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een ouwetje, Louis Prima, die “Buona Sera” zingt en Bianca en Nils swingen daarop de sterren van de hemel. Dus wie zin heeft, dans even met ze mee!
Lief plaatje, nietwaar? Zo zouden alle vaders wel alle dagen van het jaar verwend willen worden.
Maar ja, dat gaat natuurlijk niet. Hij moet centjes verdienen. Dus stapt hij dagelijks in auto, bus of trein om naar het werk te gaan.
En als moderne man helpt hij ook in het huishouden mee, zet de vuilnisbakken buiten en haalt de zware boodschappen.
Vrouwlief bakt dan nog wel eens een cake, maar verder heeft ook zij te weinig tijd. Ze moet toch ook aan het arbeidsproces deelnemen, want er is nog een flinke hypotheek te betalen.
Zoon heeft ook andere prioriteiten. Scherm, games en school vragen zijn aandacht.
Slecht één dag in het jaar mag vader dromen van dit plaatje. Dan staat het ontbijt klaar, ligt de krant gereed en mag hij zich laten verwennen.
Vandaag lijkt het een sprookje, morgen belt de realiteit weer aan de deur. 😉 😉 😉
Nee, ik weet echt niet of deze deur nou al jaren deze kleur heeft of dat een enthousiaste Oranje-aanhanger de verfpot heeft gehanteerd.
Maar ergens in Den Haag ontdekte ik hem en ja, dan moet ik zoiets wel fotograferen.
Hij sprong eruit en was niet te missen. Andere deuren daar hadden wat bescheidener kleurtjes.
Ook netjes hoor, maar niet zo in het oog springend en zeker een stuk neutraler.
Misschien loop ik er nog wel eens langs en kan ik zien of het alleen voor het voetballen was of dat de bewoner gewoon “iets anders” wilde.
Deze week zagen we “Agatha’s almanac”, een film, eigenlijk meer een documentaire, over het leven van een ruim 90-jarige vrouw.
Ze bewoont in haar eentje een boerderij die een flink stuk land beslaat. Als ze er om heen loopt, heeft ze 5 kilometer in de benen. Dagelijks is ze op het land bezig en verbouwt er pompoenen, watermeloen, dille, aardbeien, bonen en bloemen.
Daarnaast kookt en bakt ze. Haar water haalt ze uit een regenput. En ze repareert zelf haar huis. Onconventioneel, gewoon met ducttape. Daar maakt ze ook haar lekkende emmer weer waterdicht mee.
De film beslaat een langere periode, dus krijg je ook mee dat ze wel eens ziek is, gevallen of haar hand heeft bezeerd.
Een mooi portret van een vastbesloten, eigenzinnige vrouw met een speciaal soort humor. Een mooi document van een werkzaam leven.
