Bron: Facebook / Peter Gray Illustrated magazine covers and posters
Hebben jullie geknikkerd? Ik wel en vaak ook. Gek hè, maar ik kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik er goed in was. Dat zal dan wel niet….
We maakten een richeltje bij een muur als potje. En dan pieken. Er waren gewone knikkers, sterren, stuiters. En wie won, mocht alle knikkers in het potje hebben.
Ik bewaarde ze in een oud washandje, maar andere kinderen hadden ook wel mooi gemaakte knikkerzakjes. En na een tijdje raakte het op de achtergrond, ging je weer wat anders spelen.
Deze plaat van Norman Rockwell bracht het ineens weer allemaal in herinnering
Als we vroeger op reis gingen, namen we naast de gewone bagage, ook dit mee. Een glas met houder en een elektrisch dompelaartje. Om koffie of thee te kunnen zetten, om bouillon klaar te maken.
Eigenlijk weet ik niet of dit nu nog gebruikt wordt. Ik bood het aan op de buurtapp, maar zonder resultaat. En nu gaat het naar de kringloop. Hopelijk kan iemand ander er toch nog wat mee.
Want ook wij willen inmiddels wel een beetje ontspullen. Zachtjes, niet te snel.
Maar langzaamaan staat er steeds meer in de hal wat naar kringloop of andere bestemmingen kan.
Ik ruimde het rommel-laatje in de keuken op. Daar ligt altijd heel veel troep in. Elastiekjes, bonnetjes, etiketten, een pen, clips en nog zo wat.
En wat zaken die je nou niet dagelijks gebruikt in de keuken maar toch niet weg kunnen, zoals de blikopener, de notenkraker. En dit voorwerp.
Waar ik het voor gebruik? Voor cacao strooien, bloem verdelen, poedersuiker over de oliebollen. Je neemt een “hap” door zachtjes te drukken aan de zijkant en dan wordt alles netjes verdeeld.
Er mogen inmiddels heel wat dingen weg uit mij huishouden, maar dit ding blijft. Ik heb het al heel lang en er kleven zoveel goeie en leuke herinneringen aan.
Soms is kleding zo eenvoudig en simpel maar maakt één ding het verschil. Eén knoop of meerdere kunnen een enorm verschil maken. Eén grote zwarte knoop op een vuurrode jas, een hele rij mini knoopjes aan een trouwjapon, we kennen allemaal wel zoiets.
Bron: Google foto’s / Bol.com
Zo had mijn zus al vroeg een heel goed gevoel voor mooi en niet mooi. Ergens in de jaren dertig mocht zij een jurkje uitzoeken. Sowieso al een bijzondere gebeurtenis want kinderen hadden destijds maar aan te trekken wat werd klaargelegd. Maar een gulle tante wilde haar nichtje wel eens extra verwennen. Dus op naar de winkel.
Er bleven op het laatst twee leuke jurkjes over en toen moest de prijs de doorslag geven. Het ene jurkje was aanzienlijk voordeliger, maar Rina bleef bij haar keus. Niet dat jurkje maar die, wees haar vingertje aan. De verkoopster schudde haar hoofd. Dat kleine kind hoefde toch niet haar zin door te drijven.
Waarom wil je dat nou jurkje niet? Toen kwam de aap uit de mouw. “Dat zijn de knopen van mijn vaders ketelpak. Die wil ik niet!” Tja, over smaak viel niet te redetwisten.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen. Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Geen bijzonder moeilijke tekst, maar een aanstekelijk lied. Blijf maar eens rustig staan, als Richie Valens “La Bamba” speelt en zingt.
Heel veel mensen maken foto’s van waslijnen. Zo’n waslijn doet wat met een mens.
Bron: Instagram / Poetryfamilie
Je ruikt vanzelf de lekker fris in de wind wapperende was. De geur van wasmiddel of -maar dat is minder fijn- de geur van kookwas en soda. Zo’n waslijn maakt vaak ook vrolijk. Sommige kleuren passen mooi bij elkaar of ze vloeken juist enorm.
Deze foto is weer van een heel ander kaliber. In tegenlicht lijkt het wel een knipsel. Met een zich buigende wasvrouw.
Ach, eigenlijk vooral een mooie foto, geschoten op het juiste moment.
Vroeger, thuis hadden wij een koperen bel. En een koperen knop om de deur te openen. Misschien hadden we zelfs wel een koperen brievenbus. Het kwam maar heel zelden voor dat dat allemaal niet blinkend gepoetst was. Het behoorde voor mijn moeder tot het zaterdags ritueel.
Bron: Google fotos/Pinterest
Eigenlijk zie je het nog maar weinig, zo’n mooi gepoetste koperen huisbel. Tegenwoordig zijn het vooral elektrische bellen of zelfs digitale bellen. Geen zacht geklingel, maar een stevige dingdong. Efficiënt, zeker. Maar die glimmende bel en knop, het schone straatje, het was de trots van mijn moeder.
Eerst de mat goed uitkloppen, de deur met water afspoelen en daarna zemen, dan de straat vegen en schrobben. Als de emmer leeggegoten was, bracht ze die naar boven, met de spullen die erbij hoorden.
En dan kwam ze weer terug met het mandje met poetsspullen. Een busje koperpoets, wat heel naar rook, een door de tijd zwart geworden oude lap om de koperpoets aan te brengen. En dan werd alles netjes en glanzend uitgepoetst met een zachte flanellen stofdoek.
En dan kon de deur er weer een weekje tegen, tot de volgende zaterdag.
